« heilige koe | Main | memo van het hoofdkantoor (afd. Marketing & Promotie) »

16 januari 2005

mahalia

Op zondagochtend sluip ik, voordat mijn huisgenoten uit bed komen, naar beneden en zet de tv aan voor een uurtje religieuze folklore - zoals sommige mensen documentaires over vogelbekdieren en bidsprinkhanen fascinerend vinden, zo kijk ik graag naar gelovigen. Tussen 9 en 12 is er een rijk scala aan biddende en zingende figuren uit alle windstreken: klassieke gereformeerden, honderd trouwhartige Nederlandse melkboerenhondenkoppen in een galmende kerk, begeleid door orgel en koperblaaskwintet (de regisseur zoomt graag in en uit op de vertekende gezichten van de muzikanten in het bolle koper van hun instrumenten; elk eindshot is dat van een reusachtig droogboeket) of de wat vrijzinniger gemeente, waarin een Christelijk popbandje mag zingen over de komst van Jezus, niet zelden begeleid door vochtig grijnzende Down-syndroompjes met een tamboerijn of een speelgoedxylofoon; of ik zoek op de plaatselijke zender naar de uitzending waarin vanuit een of ander betonnen zaaltje in Amsterdam-Noord een blije Wedergeboren Afrikaan, of een niet zo blije Herwedergeboren boeteprediker het Evangelie verkondigt (ook hier erg veel droogboeketten, en merkwaardig vaak een tinkelend watervalletje op de achtergrond, waardoor je tijdens zo’n uitzending tenminste drie keer naar de plee moet; hoe doen die gelovigen dat?); of de Amerikaanse BillyBob’s-pompoenen-zijn-deze-maand-groter-dan-ooit-en-Norma-Jean-heeft-een gezond-stel-kalveren-geworpen-dus-laten-wij-de-Heer-prijzen-aanpak van dominee Schüller in de Crystal Cathedral in Garden Grove, Calif., maar daar heb ik al eens uitgebreid over geschreven; of ik zoek de beslotenheid van de EO-bijbelstudiegroep, een soort Zeeman met Boeken voor christenen, maar dan steeds met hetzelfde boek (al twee eeuwen lang; je zou toch zeggen dat ze er inmiddels wel uit zijn). En ik heb geen Arabische zenders ingesteld, maar ik hoef maar even CNN of BBC World aan te zetten om tegen de omhoogwippende billen van onze biddende moslimbroeders aan te kijken.
Ik hoef God dus niet te zoeken: hij komt op vele netten in vele vormen naar mij toe, in elk geval op zondagochtend tussen 9 en 12.
Daar wil ik het dus ook niet over hebben, want het interesseert niemand dat ik niet in God geloof, netzomin als het mij interesseert of iemand wel in God gelooft.
Ik wil het even over de muziek in al die kerken hebben. Even maar, want ik kan er kort over zijn: die is verschrikkelijk. Of het nu steile Hollanders, swingende wederomhergeboren negers of het All-American-Boys-Choir van de Crystal Cathedral is: het is allemaal een belediging voor het oor. Amateurisme is geen zonde - maar als je die ten hemel schreiende, a-rytmische teksten, hompie-kurkie akkoorden en mensen die deel 1 Van Extreem Eenvoudige Etudes voor de Dwarsfluit nooit gepasseerd zijn een ochtend hebt aangehoord, dan zou je wel een nieuw Pauselijk Concilie bij elkaar willen roepen om amateurisme als hoofdzonde te erkennen.
Is God doof?
Of ligt hij op zondagochtend met ohropax in beide oren en een kussen op zijn hoofd tandenknarsend in zijn hemelbed?
Of misschien zit hij in zijn studeerkamer en draait heel hard gospelplaten van Mahalia Jackson (1911-1972). Dat heb ik vanochtend ook gedaan en believe me, we hebben een geweldige ochtend gehad, God en ik.

(meer over mahalia op www.galegroup.com/free_resources/bhm/bio/jackson_m.htm)

jaeggi om 16 januari 2005 12:10

Post a comment




Remember Me?