« verlanglijst | Main | Gevonden vreten (drie ready-mades) »

21 januari 2005

het seizoen is begonnen

Het seizoen is begonnen. Het komt toch altijd weer onverwacht.
Je stapt op een gewone dag de deur uit en je voelt meteen dat er iets aan de hand is. De postbode heeft een twinkeling in zijn ogen als hij je een enorm pakket overhandigt, de overbuurman leunt in de deuropening met een grote sigaar tussen zijn lippen, een paar voorbijkomende nonnen tillen zonder aanleiding hun rokken op en rennen krijsend de hoek om.
Nog heb je niets in de gaten, tot je naar boven kijkt en ziet dat de maan en Pluto op één lijn staan. Een adelaar met de spanwijdte van een kleine circustent zeilt peinzend over de daken.
Het zal toch niet?
Je pakt je mobieltje en belt de verantwoordelijke autoriteiten. Daar lijkt alles bij het oude: je wordt van het ene keuzemenu in het andere gerold, als een knikker op de knikkerbaan, maar dan klinkt ineens een belletje en wordt de hoorn opgenomen.
‘Hallo?’
‘Dag, u spreekt met…’
‘Wie heeft u dit nummer gegeven?’ De stem klinkt aangebrand en eetbaar tegelijk, als een hamburger laat op zaterdagavond.
‘Niemand. Ik bedoel: ik werd doorverbonden.’
‘Door wie?’
‘Geen idee. Ik heb het algemene nummer gedraaid en toen kwam ik in een keuzemenu…’
‘En weet u nog wat u gekozen hebt?’
‘Oei. “Voor alle andere vragen, toets 15, geloof ik”.’
‘En daarna?’
‘Eh… Ben ik bij u overigens aan het goede adres?’
‘Dat hangt ervan af. Wat wilt u weten?’
‘Of het seizoen al begonnen is.’
Aan de andere kant wordt abrupt de adem ingehouden. Het duurt lang. Ik begin me ongemakkelijk te voelen; aan de andere kant is iemand vervaarlijk rood aan het aanlopen, en ik kan niets doen behalve heel hard ‘Hallo?’ in de hoorn roepen. Na een paar minuten roepen zegt de stem verstikt: ‘Kan ik er van op aan dat u deze informatie geheel voor uzelf houdt? En daarmee bedoel ik géen pers, geen gezeur om een backstage pass, geen interviews of gezeur om handtekeningen, geen kaartjes voor familieleden die dan op de zwarte markt terechtkomen?’
‘Daar kunt u van op aan.’
Een diepe zucht. ‘Vooruit dan maar. U hebt het niet van mij, maar: het seizoen is gisteren begonnen.’
‘Gisteren al! Maar dan hebben we de opening gemist!’
‘Ja. Jammer.’
‘Maar dat is altijd het hoogtepunt! We hebben de afgelopen twintig jaar niet één keer de opening van het seizoen gemist.’
‘Ach. Jammerdebammer.’ Ik krijg de indruk dat de stem er niet zo erg mee zit.
‘Maar waarom zijn we niet gewaarschuwd?!’
‘Mevrouw, als we daaraan moeten beginnen kunnen we het hele jaar wel bezig blijven.’
‘Maar dat is toch uw taak?’
‘Alleen tijdens het seizoen, meneer. Voor het seizoen begint zijn we bezig met de afwikkeling van het seizoen van vorig jaar, en erna is de evaluatie en de nazorg.’
‘Maar zo weet niemand wanneer het seizoen begint!’
‘Dat valt niet onder onze verantwoordelijkheid, jongedame.’
‘U bent een stelletje laffe bureaucraten en papierschuivers!’
‘Daar herkennen wij ons niet in, majesteit.’
Ik heb maar opgehangen voor ik echt boos werd. Ik voelde in al mijn aderen een adrenalinestorm opsteken en het kan bij mij een hele dag duren voordat die is uitgeraasd.
In plaats daarvan heb ik mijn geweer gepakt en mijn kortingskaart en ben de stad in gegaan, op zoek naar mensen die het met me wilden vieren. Dat viel nog niet mee; de meeste mensen keken me aan alsof ik een brandende Jehova-getuige was. Kennelijk is het nog niet overal doorgedrongen, dus doe me een lol: het seizoen is waarlijk aangevangen, zegt het voort.

jaeggi om 21 januari 2005 11:55

Post a comment




Remember Me?