« het sprookje van de schrijver | Main | dit is mijn jaar »

03 januari 2005

een man voor elspeth

‘Ik laat andere mensen weleens dat weblog van jou lezen, en die lachen zich rot.’
Zou ik deze man ooit uit kunnen leggen hoe ontzettend dit niet de bedoeling is? Zou ik hem ooit duidelijk kunnen maken dat hij mij de dronken kapitein van een mammoettanker vol stookolie maakt, die in het holst van de nacht langs een natuurreservaat vol dromende zeehonden vaart?
Ik geef toe: ik heb altijd mijn waren aan de man gebracht met humor. Als ze maar lachen, dacht ik, dan gaat de boodschap vanzelf wel mee naar binnen. Maar als dat ooit al zo was: niet meer.
Lachen is tegenwoordig een excuus om niet meer te denken. Anders is het succes van al die cabaretiers niet te verklaren. Een avondje lachen plus een boodschap en iedereen gaat gesticht en schoongewassen naar huis.
Volgens mij werd er vroeger anders gelachen.
Ter illustratie een paar aantekeningen en ideeën van 1 van de 3 allerbeste schrijvers aller tijden, F. Scott Fitzgerald (de vertalingen zijn van mij).
Ik ga hier verder niets over zeggen, behalve dat als er een vorm van superieur lachen bestaat, lachen zonder erbij op je dijen te slaan, lachen dat alles overwint: als dat bestaat dan is dit het. O, en niet te vergeten: dat al deze gedachten volkomen serieus zijn.

Eenmaal opengemaakt rook de vis als een stoffige kamer. (idee 214)

De dagen van die februari waren wit en magisch, de nachten waren van kristal en vol sterren. Over de stad lag een koude glorie. (idee 143)

Het zilveren 'hee!' van een telefoon (156)

Erna reden ze rond, op zoek naar het centrum van de zomeravond, waar ze parkeerden terwijl de sprookjesachtige stilte over hen neerdaalde als bladeren over de kinderen verdwaald in het woud. (158)

Een idee rende heen en weer in zijn hoofd, struikelend over de vaste meubelen. (1143)

Toon mij een held en ik schrijf je een tragedie. (316)

Vind een man voor Elspeth, een man voor Elspeth, was de kreet. Dit viel niet mee omdat Elspeth al zoveel mannen had gehad. Twee van haar zusters bereden, zogezegd, Elspeths afgedankte knollen. (333)

Vergeten is vergeven. (381)

(En mijn persoonlijk favoriet:)
Het wordt steeds moeilijker om te schrijven, omdat er veel minder weer is dan toen ik een jongen was, en haast geen mannen of vrouwen. (447)


jaeggi om 03 januari 2005 13:36

Of deze van Marco van Basten: ‘Ik ben de beste, op mij na’
Niet om te lachen, er gaan poorten open.

Posted by: will_m at 03 januari 2005 14:08

zijn onze keuzes belangrijker dan onze talenten?

Posted by: a at 03 januari 2005 21:19

Post a comment




Remember Me?