« november 2004 | Main | januari 2005 »

30 december 2004

het was me het jaartje wel mensen

Voor de ware liefhebber is er genoeg te kiezen: in de Rijswijkse Schouwburg staat Seth Gaaikema met zijn Oudejaarsconference 2004, Tim van der Sluijs brengt - ook alweer voor het twaalfde jaar - zijn oudejaarsconference in kleine en middelgrote zalen; Sjaak Bral luidt het jaar uit in Den Haag, en in café Bolle (Tilburg) wordt de oudejaarsconference verzorgd door Tom Sligting & Harry Glotzbach. Ook de bewoners van Goor (Tw.) hebben niet te klagen, want ‘in theater de Reggehof razen Bert Eeftink, Paul Schabbink en Rob Vorkink in sneltreinvaart langs de belangrijkste Goorse nieuwsfeiten en bijzonderheden van 2004. Het scheidingsvirus dat door Goor waart, de komst van de HEMA, de asbestproblemen, politiek gestuntel... het komt allemaal aan de orde.’
Maar dat neemt allemaal niet weg dat vanavond om een uur of negen, als vader het derde biertendervaatje in de tap tilt, moeder zich zit af te vragen of die chocola-op-rode-wijn-vlekken ooit nog uit grootmoeders tafelkleed zullen gaan, en de peuters onder tafel op uit de boom gevallen kerstballen zitten te kauwen, dat er dan een groot gat gaapt. Misschien dat sommige mensen gewoontegetrouw de tv aanzetten, maar dan vallen ze in de Oudejaarsconference van Lebbis en Jansen bij de VARA, die dit jaar beloven: ‘Geen harde grappen, geen beledigingen, geen geschreeuw door elkaar, en zeker geen verwijzingen naar al die vreselijke gebeurtenissen van 2004.’
Kortom: er is dit jaar geen oudejaarsconference.
In 1983 duelleerden Wim Kan en Freek de Jonge met hun oudejaarsconferences op twee netten. Een jaar daarna waren het De Jonge en Seth Gaaikema. In ’88 kwam daar nog eens (in het theater) de eerste oudejaarsconference van Lebbis en Jansen bij, en in 1989 waren er achtereenvolgens Seth Gaaikema (op 30 december), Theo en Thea (Arjan Ederveen imiteerde Wim Kan) en Youp van 't Hek met zijn eerste oudejaarsconference.
Zo rijk hebben we het sindsdien niet meer gehad, maar in de afgelopen jaren was er altijd minstens Freek of Youp, en sinds 2000 een gedeelde oudejaarsavond van Lebbis & Jansen en Freek. Maar het jaar 2004 zal de geschiedenis ingaan als het jaar dat niet met een oudejaarsconference werd afgesloten. Want zelfs als Lebbis & Jansen vanavond toch de confrontatie met afgelopen jaar aangaan, dan zullen ze die confrontatie reddeloos verliezen. Als conferencier sta je machteloos als je onderwerpen je van tevoren alle wapens uit handen hebben geslagen.
Probeer als professioneel grappenmaker maar eens iets absurders te bedenken dan de kreunende gasten van Patty Brard met een klismaspuit in hun kont. Ik geef het je te doen. Bedenk maar eens een typering van Nederland die veelzeggender is dan een Arena vol hysterisch huilende André Hazes-fans, of de Tokkies in hun triomfantelijke polonaise langs Nederlandse discotheken. Zelfs over de dood van Theo van Gogh zijn geen cynische grappen meer te maken: die heeft Minister Donner allemaal al gemaakt met het weer in het leven roepen van zijn grootvaders godslasteringsartikel. Het tv-beeld van bovenmeester Donner die op zijn jaren 50-rijwiel stapt is sterker dan alle grappen die je erover kunt maken.
Nooit was een oudejaarsconference meer nodig dan dit jaar, en juist dit jaar is er geen. Of het nu de preek van Freek, het geroep van Youp of het gerebbel is van Jansen & Lebbis: het jaar moet uitgeleid worden met een geestelijk klisma, anders is het niet voorbij. Er móet iets gezegd worden over minister Rita Verdonk, over imams en shariah: maar wat kun je beweren over de botsing tussen twee werelden als iedereen die Teutoonse minister in haar onverzettelijke mantelpak tegenover die bedremmelde imam in zijn jurk nog vers op zijn netvlies heeft?
Er móet iets gezegd worden over de verkiezing van de grootste Nederlander, waarbij Pim Fortuyn Willem Drees, Erasmus en de Vader des Vaderlands zijn hielen liet zien. Op zich is dat wel de soort humor waar wij Nederlanders van houden: een combinatie van leedvermaak en net-goed als de favorieten het afleggen tegen de underdog. Maar hoe moet je lachen als die uitslag een paar uur later herroepen word, of toch niet helemaal, want de KRO wilde het eigenlijk niet toegeven, dus wie is het nou uiteindelijk geworden?
Er móeten mensen belachelijk gemaakt worden: mensen als Mat Herben, Dick Advocaat, Jomanda, Estelle Cruyff, en de ‘Vrienden van Ayaan’, Leon de Winter en Afshin Ellian. Maar Mat Herben zette zelf een feestneus op in de Tweede Kamer. Dick Advocaat brak tijdens een persconferentie op tv in tranen uit omdat hij dacht dat hij op Schiphol zou worden opgewacht door het officiële stenigingscomité van de KNVB. Jomanda zei dat cremeren pijn doet. Estelle Cruyff was heel blij met haar uitverkiezing tot grootste winkeljunk van de PC Hooft. Beroepsparanoïden Leon De Winter en Afshin Ellian riepen van NRC tot Nova dat hun grote vriendin Ayaan tegen haar wil gevangen gehouden werd, zo hard dat ze het stemmetje van hun grote vriendin op de achtergrond niet hoorden, een stemmetje dat piepte dat ze niet gevangen gehouden werd maar rustig aan een nieuwe film werkte.
En mocht het daarmee nog niet duidelijk zijn: roep bij uzelf even het beeld op van Rob Oudkerk, onderuitgezakt achter de gemeente-computer, surfend naar www.busstopwhores.com. Kun je zo iemand nog belachelijk maken? Nee, want dat heeft hij zelf al onovertroffen gedaan. Mat Herben, Jomanda, Estelle Cruyff, Henny Huisman, Brard, Ellian, De Winter, Oudkerk: ze zijn allemaal hun eigen karikatuur geworden, en hoe kom je daar als conferencier nog overheen?
En zelfs als je dat lukt stuit je aan het eind van je oudejaarsconference uiteindelijk op de man die al je voorgaande werk teniet doet, zoals je in een computergame uiteindelijk stuit op de onverslaanbare End Boss: Balkenende.
Niets heeft vat op hem, al je wapens zijn machteloos. Woorden raken hem niet. Spot en hoon glijden af langs zijn vergevingsgezinde pantser. Schelden op Balkenende is als snijden in water. Toch móet er iets gezegd worden over Balkenende, bijvoorbeeld over het gedicht dat hij naar het front zond. Er moet iets gezegd worden over de man die de Nederlandse soldaten, terwijl buiten de kogels floten, een gerijmeld hart uit de jaren ’50 onder de riem stak: Door een woestijn van eeuwen/ vol boosheid en gevit/ Rijden de drie kamelen,/ waarop elk een koning zit./ Nu zal het wel gauw gaan sneeuwen,/ en dan wordt de wereld wit. Je kunt geen karikatuur tekenen van iemand die al een karikatuur is.
Het jaar 2004 kent geen afsluiting omdat alle geesten van het afgelopen jaar er volgend jaar ook nog zullen zijn: het rariteitenkabinet Jan Mulder, Rob Oudkerk en Bart Chabot zal in 2005 ook weer opgevoerd worden bij Barend & Van Dorp. Rita Verdonk zal een wetsvoorstel indienen dat het handenschudden met vrouwen verplicht stelt voor elke Nederlander. En Jan Peter Balkenende zal ook in 2005 regelmatig zijn medeleven betuigen met de nabestaanden zoals Jan Klaassen de waterstanden opleest.
Laten wij bidden om een oudejaarsconferencier die daar voorgoed een einde aan maakt.

Posted by jaeggi at 10:29 pm

25 december 2004

geen titel (avond)

Zo wrikvast als deze uitnodiging
Zo uitnodigend als dit wreed appl
Zo donker als het nu alweer wordt
Zo kort. Zo kort.







Posted by jaeggi at 11:39 pm

22 december 2004

vijfde kerstdag

- …en nog een pond prei alstublieft. Dan ben ik er geloof ik.
- En een pondje prei. Dat wordt dan… dertien vijfenzeventig. O nee, dertien vijfennegentig. Zou ik bijna de winst vergeten. Hahahahaha!
- Hahaha. Alstublieft.
- Dankuwel. Gaat u het met de familie vieren?
- Eh… Nou, eerste kerstdag komen mijn ouders, en we zijn uitgenodigd bij mijn schoonouders op de tweede…
- Wat een ópgave kan dat zijn hè, zo die kerstdagen met je familie.
- Nou, eerlijk gezegd vind ik het wel leuk mijn vader weer eens te zien. Die wordt er natuurlijk ook niet jonger op…
- Én maar mopperen natuurlijk, want dat heb je met die ouwe mensen. Nee, ik ben altijd blij als het weer voorbij is. Er is nooit wat goed of het deugt niet.
- En na het eten een lekkere wandeling op de hei. De Wouwse Plantage, kent u dat?
- En dan het wéér! O, vreselijk, ik blijf het liefst de hele dag bij de kachel.
- Lekker even een frisse neus halen, dan voel je je ook niet zo volgepropt…
- Ik denk elk jaar weer ik dóe het niet meer, ze kunnen allemaal het dak op, maar ja dan sta je toch weer in die keuken met je hazenpeper en je zallem…
- Wat zegt u?
- Zallem. Dat eten wij altijd vooraf, zallem. Op toost.
- O, zalm!
- Ja, dat zeg ik toch? Ik zie het gezicht al van mijn zwager als ik een keer de zallem zou vergeten. Die verstouwt makkelijk een pond zallem voor acht uur kerstavond, ik mag doodvallen als 't niet zo is.
- Tjonge. Nou, ik ga maar weer eens, ik moet ook nog naar de bakker.
- En daarna een soepje. Maar dat maak ik niet zelf. Ik zal daar gek wezen. Ik haal het kantenklaar bij de slager. Niet dan?
- Nog een kerststol kopen…
- Met spijs. Dat nemen wij pas achteraf. Bij de koffie. We hebben het ook wel eens gegeven bij de koffie als de mensen binnenkomen, maar dan heb je geen trek meer tegen dat de gans op tafel komt. En na de koffie heb je toch al snel je borrel en je nootjes en je blokje kaas en je worst… Heb u dat trouwens gelezen? In Engeland kan je voor je kerstdiner een kalkoen kopen die is gevuld met een kip en die is weer gevuld met een eend. Dat is toch walgelijk? Dat zijn toch geen mensen meer? En het was ook nog hartstikke duur.
- Had ik u nou al betaald of niet?
- Ja hoor, dat is in orde hoor. Ja, als je nog een keer wil betalen mag het hoor, we kunnen het best gebruiken in deze tijden. Niet dan? Hahahaha!
- Hahahaha!
- En Derde Kerstdag zijn we gesloten, dat wist u toch?
- Nee, goed dat u het zegt. Derde Kerstdag, ik zal het onthouden.
- En Vierde Kerstdag gaan we pas om 1 uur open.
- Om 1 uur. In orde.
- En Vijfde Kerstdag alleen ’s ochtends.
- Prima.
- Want wij willen ook weleens uitslapen.
- Tuurlijk.
- En de dag voor Oud en Nieuw sluiten we anderhalf uur eerder. Maar da’s logisch.
- Precies.
- Moet ik het niet even opschrijven?
- Nee hoor, dat onthou ik wel. Komt allemaal hier terecht (tikt met prei tegen het voorhoofd. Stukje aarde van de prei blijft ongezien aan neusvleugel hangen)
- Nou, knap hoor, met al die drukte. Mijn hoofd loopt nou al om. Zeg, wil je een sinaasappeltje mee voor de kleine?
- Ach nee, dat is…
- Is goed voor de vitaminen. Zeker in deze tijd. Heb je nog een hand vrij? Wacht, doe je mond even open. Zo, die zit. Heb je nou alles?
- Mmmmm-mmm.
- Mooi zo. Zeg, héle fijne dagen en rij voorzichtig.
- Hmm-mfff.
- Wie van de dames en heren mag ik dan helpen?

Posted by jaeggi at 12:06 pm

20 december 2004

donald's handtekeningenmachine

Uit de krant van vandaag:
Donald Rumsfeld heeft een handtekeningenmachine. Niet voor al die bestelformulieren voor scherfwerende vesten en extra gepantserde voertuigen die hij moet tekenen, want dat doet hij niet. De Amerikaanse soldaten in Irak moeten, zoals vorige week bekend werd, hun voertuigen versterken met schroot van stortplaatsen, en er zijn niet genoeg vesten voor iedereen.
Nee, Donald Rumsfeld heeft een handtekeningenmachine voor het ondertekenen van condoleancebrieven aan de nabestaanden van gesneuvelde militairen in Irak.
Ik zeg het nog een keer, misschien dat het dan doordringt.
Donald Rumsfeld heeft een handtekeningenmachine voor het ondertekenen van condoleancebrieven aan de nabestaanden van gesneuvelde militairen in Irak.
Nee, het wil er niet in.
Ik denk dat mijn brein een soort van zelfbeschermingsmechanisme heeft, om het te beschermen tegen kortsluiting. Ja, dat moet het zijn.

Donald Rumsfeld heeft een handtekeningenmachine, voor het ondertekenen van de condoleancebrieven aan de nabestaanden van gesneuvelde militairen in Irak.
Aan aftreden denkt hij niet.

Posted by jaeggi at 11:47 pm

klein gedichtje voor dierenliefhebbers

De man
die zijn hond toestond
mijn voordeur te bevuilen
heb ik
tenminste vijf minuten
met zijn poedel
om z'n oren geslagen


uit Jelle Pijpers, Coconut Airways

Posted by jaeggi at 02:39 pm

19 december 2004

renate zuigt

Een van de fijne secundaire arbeidsvoorwaarden van het schrijverschap is het nieuwjaarsgeschenk van je uitgeverij. Een collega-schrijver is gevraagd een hoofdstuk van zijn nieuwe roman of een paar gedichten uit haar nieuwe bundel af te staan, dit wordt op lief papier gedrukt in een sympathieke letter, gevat in zacht linnen, gebonden met de vertrouwde cahiersteek en in een beperkte oplage van 5000 exemplaren verstuurd aan enkele intieme relaties van de uitgeverij.
Als je mazzel hebt krijg je zelfs van verschillende uitgeverijen zo’n nieuwjaarsgeschenk: omdat ze de goede relatie zo waarderen, omdat je zo’n leuke jongen bent, of omdat ze je willen laten weten: als je ooit weg wilt bij je eigen uitgeverij ben je welkom bij ons.
Het eerste nieuwjaarsgeschenk is net binnen, van uitgeverij Contact. Het is geschreven door de beroemde autrice Renate Dorrestein en heet De zwarte hand: over de promotie van literatuur.
Het nieuwe jaar begint aldus met diep medelijden voor Renate Dorrestein. Nee, van die vreselijke ziekte is ze inmiddels genezen (‘op een ochtend werd ik wakker en was in een bonk stopverf veranderd’) en hoewel ze nog steeds het uiterlijk heeft van die bonk stopverf, kan ze weer alles wat een gezond mens ook kan. Daar hoeven we geen medelijden meer mee te hebben.
Maar Renate’s lijden is inmiddels vele malen groter. Renate lijdt onder de promotie van haar boeken. Ze wordt namelijk weleens gevraagd in een literair programma in twee minuten wat te zeggen over haar boek, terwijl zo’n boek soms wel 248 pagina’s lang is. Ze wordt ook weleens gevraagd of ze misschien de ukelele (spreek uit: joekalille) bespeelt, om haar dodelijk saaie literaire lezingen mee op te vrolijken. En zij niet alleen: alle schrijvers worden door de vraatzuchtige publiciteitsmachines van de uitgeverijen opgeslokt, tot pulp gekauwd en weer uitgespuugd. Arnon Grunberg moest met een geit op een boot, Lulu Wang moest op de catwalk van haar vreselijke uitgever, en… en…
Nou, meer voorbeelden weet Renate even niet, maar het is allemaal heel vreselijk. Want het gaat er toch uiteindelijk om dat een boek wordt gelezen, en ‘Lezen is een proces dat volkomen haaks staat op het publicitaire en marketingtechnische geweld dat de literauur tegenwoordig aankleeft.’
En daarom moeten de lezers zich afscheiden, volgens Renate.
Getverdemme. Staat dat er echt? Jawel, laatste alinea: ‘Afscheiden, is mijn advies. Gewoon lekker gezamenlijk ondergronds gaan. Waar de nachtzijde van het leven serieus genomen mag worden, waar de ernst en de nuance nog bestaansrecht hebben, waar niets in twee minuten samengevat hoeft te worden en waar we, bovenal, met zijn allen in de greep zijn van die heerlijke, onpraktische vraag: hoe loopt het af?’
Uitgeverij Contact, in het kader van onze fijne relatie: het gebruik van het woordje ‘nee’, is dat bekend aan uw nieuwjaarsgeschenkschrijfster? Heeft u haar wel eens verteld dat ze niet per se met een geit op een bootje hoeft? Dat ze met haar stopverfteint niet op de tv of op een podium hoeft? Dat ze niet op een catwalk hoeft? Dat ze helemaal niks hoeft?
Is zij ervan op de hoogte dat er schrijvers bestaan die het redden zonder dat ze meedoen in het circus? Sterker nog: de meeste schrijvers rijden nooit achterstevoren op een ezel door het dorp om hun boek aan te prijzen. De meeste schrijvers worden nooit geinterviewd, verfilmd of in buitenlandse kranten besproken. De meeste schrijvers, kortom, zouden dolgraag Renates problemen hebben.
En zou het echt zo slecht zijn voor de literatuur, af en toe een hype? Af en toe een schrijver die een podium beklimt en daar zijn longen uit zijn lijf gilt, inplaats van te mummelen onder een leeslamp ten overstaan van dertien ernstige literatuurliefhebbers?
Niet half zo slecht, dunkt mij, als ondergronds gaan met Renate Stopverf. Niet half zo slecht als temidden van de oorlogsrantsoenen opgesloten zitten met Renate Stopverf, de Ernst, de Nuance en de laatste Serieuze Lezer. Aan hun voeten ligt de literatuur, overdekt met schimmel en rot. Om beurten steken de vier een teen uit en geven de reutelende literatuur een por.
‘Kom op: hoe loopt het af?’ sissen ze. ‘Hoe loopt het af?’

Posted by jaeggi at 12:37 pm

17 december 2004

schaamlappen

FWDCSA to contribute to Large Predator Research.
(Johannesburg, 11-12-2004) Members of the Four Wheel Drive Club of SA will in future be able to make a contribution to the African Large Predator Research Unit by specifically recording sightings of lion and other predators whilst travelling through the various parks both in RSA and all other African countries.

Ik ben weleens op safari geweest. Drie dragen rondgecrosst met zeven andere toeristen (twee Duitsers in bermuda's met camouflageprint, een Amerikaans stel dat bij elke hobbel in de weg een gil slaakte, twee nurkse Israeliers en een Japanse met een slap wit hoedje op haar kruin, alsof een enorme vogel iets had laten vallen) in een fourwheeldrive in de Masai Mara, Kenia, op zoek naar de Big Five: leeuw, jachtluipaard, olifant, nijlpaard en het laatste beest ben ik vergeten (buffel?).
De eerste dag zaten we met open mond bij de raampjes. Als je de natuur in Nederland gewend bent is elke zebra en antilope een wonder.Maar zebra's en antilopes gaan snel vervelen. Eigenlijk wilde ik er snel weer uit, uit dat park. Maar dat was de eer van onze Landroverchauffeur te na; we zouden en moesten de Big Five gezien hebben, eerder liet hij ons niet gaan.
Goddank, aan het einde van de derde dag, vonden we een mottig troepje leeuwen, een mannetje en drie wijfjes, dat indolent onder een paar struiken lag.
'Be careful. Be very very careful. They maybe look nice, but if you get out they wil tear you to pieces!' sprak onze chauffeur met rollende ogen.
De mannetjesleeuw opende een oog, gaapte en viel terug in zijn coma.
We bleven nog een paar minuten staan, toen werd er achter ons getoeterd. Daar stond de volgende Landrover met Japanse en Amerikaanse toeristen.
Later hoorde ik dat chauffeurs per radio aan elkaar doorgeven waar het wild zich bevindt. Dat wij drie dagen hadden moeten zoeken voor we de leeuwen vonden was alleen om het spannender te maken.
Zo doen de leden van de Four Wheel Drive Club of South Africa er ook alles aan om het leven spannender te maken.

Posted by jaeggi at 10:28 am

bericht van mijn schuiladres (reposted)

Hoe is het nou om de hele dag onder politiebewaking te staan?
Wat kan ik zeggen. Je went eraan.
Als je je ogen opslaat zit er iemand in de kamer. In mijn geval is dat Boris. Boris is kaal, maar met een vriendelijk gezicht en een net pak met stropdas. Niet alle beveiligingsmensen hebben uitpuilende spierbundels en donkere zonnebrillen. Boris maakt zich weleens boos om dat soort cliché’s.
Meestal heeft Boris de krant van beneden meegenomen en op het nachtkastje klaargelegd. Ik heb gezegd dat hij best de krant mag lezen als ik nog slaap, maar hij is niet zo’n lezer, zegt hij. Boris zit aan het opklaptafeltje dat ik bij mijn bed heb gezet sinds de eerste dag van de bewaking. Op het tafeltje staat een thermosfles koffie. Boris drinkt uit de dop van zijn thermosfles. Hij wil geen kopje (ik heb het aangeboden). Terwijl ik de krant lees doet Boris de gordijnen open en kijkt spiedend naar buiten.
Als ik de dekens van me afsla slaat Boris zijn blik neer. Als ik mijn kamerjas aanheb loopt hij mee naar de badkamer en laat daar de luxaflex zakken. Terwijl ik onder de douche sta controleert hij de wc-pot en de spoelbak op plastic explosieven. De eerste keer grinnikte ik en vroeg of hij niet teveel naar films met Mel Gibson had gekeken. Boris zei niets, maar hij keek zo ernstig dat ik niet meer grinnikte.
Terwijl ik mijn yoghurt met muesli eet overlegt Boris via zijn oortelefoon met zijn coördinatoren. Ik weet niet waar die zich bevinden – ik zie een of ander geblindeerd busje voor me, met drie man in de lucht van oude hamburgers en zweet – maar volgens Boris zijn dat soort dingen on-a-need-to-know-basis, oftewel: bemoei je er niet mee. Ik hoef het ook niet te weten, maar van dat gefluister achter mijn rug werd ik knap nerveus, dus nu gaat Boris op de gang staan tijdens het ontbijt.
Tijdens mijn werk merk ik weinig van hem, behalve als er iets verdachts gebeurt. Vorige week stond ik in de rij bij de kantine en wilde alvast een hap van mijn broodje kroket nemen, toen Boris het broodje uit mijn hand sloeg. Drie seconden later stond de kantine vol veiligheidsmensen. Ze raapten het broodje op met een tang en deden het in een plastic zakje. Vier man liepen de keuken in en arresteerden Gerard en Toos, die achter de kassa zit. Een paar uur later werden ze vrijgelaten, en met de kroket bleek niks mis, maar het zet je wel aan het denken, zoiets.
Om vier uur wordt Boris afgelost door Arend. Arend is vader van drie kinderen en hij houdt wel van een dolletje. Hij is ook kaal, met grijze stoppels, en zijn neus staat scheef. Hij heeft maar één oor. Arend zit al vijfentwintig jaar in de beveiliging, en in al die jaren, zegt hij trots, is hij er maar ééntje kwijtgeraakt, want ‘meneer wilde niet luisteren toen we zeiden dat hij aan de schaduwkant van de auto moest gaan zitten.’ Arend haalt zijn massieve schouders op. ‘De hersenen zaten tussen de achterruitverwarming.’
Als we thuiskomen kijken we tv tot het eten wordt bezorgd. Ik zou liever zelf koken, maar dat is logistiek niet te behappen, begrijp ik. Dus wordt er elke dag Thais bezorgd. Toen de Tom Yam Kung na drie weken mijn neus uitkwam heb ik gevraagd of het een keer iets anders mocht zijn. Ze zetten toen vijftien man aan het werk om alle pizzakoeriers in de stad te screenen. Ik schaamde me dood. Het duurde een week voor ze er eentje vonden die geen enkele relatie met het Midden Ossten had. Sinds die heuglijke dag eet ik elke vrijdag pizza.
Na het eten kijken Arend en ik samen tv. We praten wat over de dag. Hij over zijn werk, ik over het mijne. Dan ga ik naar bed. Nooit twee dagen achter elkaar hetzelfde bed, natuurlijk.
Op moeilijke dagen huil ik een beetje als ik in bed lig. Als ik erom vraag komt Arend bij me liggen tot ik slaap.


Posted by jaeggi at 10:26 am

15 december 2004

beim schlafengehen

Zittend op de rand van het bed trok hij zijn schoenen uit.
De eerste viel met een bons en hij schrok, maar er gebeurde niets.
De tweede zette hij zachtjes naast de eerste.
Achter zijn rug hoorde hij haar klein en onregelmatig snurken.
Hij trok zijn sokken uit en keek naar zijn voeten.
Ach, eigenlijk viel het allemaal best mee vandaag, dacht hij.

Posted by jaeggi at 12:22 am

14 december 2004

roken is duidelijk

Vanavond is de feestelijke afsluiting van het seizoen van het radioprogramma Music Hall (volgend jaar wederom wegens succes geprolongeerd). Vanavond met Wim de Bie, Thomas Verbogt, Arie Storm, Désanne van Brederode, Arthur Ebeling en, wie weet, Adriaan Jaeggi.
Het dragende thema van de avond is Roken.
Daar valt onder meer het volgende over te zeggen.

Roken is duidelijk

Zet je een mes in de buurt,
valt het hier open: tussen Eerste en Tweede Leeghwaterstraat.

Nooit beleefde herinneringen aan
ademloze achtervolgingen
tuig uit de Conradstraat
(nu is daar alles nieuw, nou ja:
dezelfde ouwe eenden)
ze afschudden in de Czaar Peter, de hoek om bij de
Tweede Leeghwater, steegje in bij de theaterfabriek,
sprong over de hekjes, op de zijkanten van je
schoenen de hoek om naar het speelveldje
geluidloos hijgen in de invallende schemer,
komen ze eraan? Met je rug

tegen de graffiti geperst, onder Riefie’s tag:
roken is duidelijk

Posted by jaeggi at 03:07 pm

13 december 2004

nog even over de DiDeVa

In het mini-NRC dat is uitgegeven ter promotie van de verkiezing van de Dichter des Vaderlands (Hahahahaha! Zie ook 6 december van dit log) schrijft NRC-redacteur Pieter Steinz: ‘ook onder jonge dichters was het animo groot: de verkiezing is een mooie kans om je te profileren.’
O ja, die herinner ik me nog. Lang geleden is dat alweer, dat ik met jazzbandjes speelde en me helemaal suf schnabbelde. En minstens één keer per week een organisator van een plaatselijk jazzfestival aan de lijn had: ‘We hebben geen geld beschikbaar, maar het is natuurlijk hartstikke goed als promotie voor jullie orkest.’
Woorden waar ik knarsetandend aan terugdacht als we ons in onze smokings stonden te hijsen tussen de bierkratten achterin Café Bolle Gijs in Kutjesdam.

Oud Indiaans Spreekwoord zeggen: ‘Een mooie kans om je te profileren’ is evenveel waard als stront van grizzlyberen.

Posted by jaeggi at 04:03 pm

11 december 2004

bestsellers schrijven

De receptioniste vroeg me voor de derde keer om mijn naam en ik moest denken aan Ian Hamilton, de biograaf van J.D. Salinger, die op het hoogtepunt van de juridische veldslag met Salinger's advocaten zijn uitgever bezoekt om steun, en die ook ontvangen wordt door een receptioniste: 'Ik kon zien dat ze al bezig was zich mijn naam te onherinneren.'
Het was vier jaar sinds mijn laatste boek uitgekomen was.
'Weet je wat jij moet doen?' had mijn uitgever gezegd aan de telefoon. 'Een bestseller schrijven.'
Ik hield de hoorn een meter van me af, keek er even naar, en bracht hem toen weer naar mijn mond.
'Goed idee,' zei ik. 'Dat ik daar zelf nooit opgekomen ben.'
'Kom even langs van de week, dan hebben we het er over.'
Ik legde de hoorn neer en probeerde me te herinneren wie ik ook alweer was. Soms kun je je ook je eigen telefoonnummer niet meer herinneren.

'U kunt doorlopen naar boven,' zei de receptioniste. Een bord met een broodje kaas, een broodje ham en een glas melk stonden al klaar op tafel. Mijn uitgever zat er tegenover.
'Tast toe,' zei hij.
Ik bracht het broodje naar mijn mond. 'Hoe ver ben je?' vroeg hij.
Ik legde het broodje terug op het bord en likte de kruimels van mijn vingers.
'Met de bestseller?' vroeg ik. Hij grinnikte niet, zoals ik gehoopt had, maar knikte.
'De enige bestseller die ik kan schrijven zou een zelfhulp boek zijn,' zei ik. 'Twintig Goede Redenen Om Door Te Gaan Met Roken. Hoe Te Ontsnappen Met Beddegoed & Andere Huishoudelijke Zaken. Vrienden Maken Door Intimidatie.'
Hij lachte weer niet. Hij pakte een pen en krabbelde iets op een smetteloze bloknoot. 'Nonfictie is makkelijker, en meestal winstgevender,' zei hij goedkeurend.
'Het was niet helemaal serieus bedoeld,' zei ik. 'Dat is niet het soort boek dat ik van plan ben.'
Hij legde zijn pen neer. Na een stilte van een maand of drie stond hij op en ging voor het raam staan. Vanuit zijn kantoor had je uitzicht op een totaal verloederde, modderige tuin, met een ingestort prieeltje achterin en een paar flink scheve bomen die ooit nog wel eens slachtoffers zouden maken.
'Heb je die vriendin nog?' vroeg hij.
'Welke?'
'Die uit je vorige boek?'
'Je weet toch hoe dat boek afliep?'
Hij zei: 'Ach ja. Da's waar ook.'
We zwegen nu eendrachtig. De telefoon ging. Hij nam op en zei: 'Niet nu. Ik ben in bespreking.'
Hij liep weer naar het raam. Ik ging naast hem staan. Twee spreeuwen vochten schreeuwend om een plekje in de modder.
'Heb je al een titel?' vroeg hij.
'Ja,' zei ik.
Mijn uitgever knikte. 'Geef die straks even door aan mijn secretaresse,' zei hij. 'En dan zetten we 'm erin voor over een paar maanden.' Hij pakte mijn hand en schudde eraan. 'Ik verheug me erop.'
Beneden lachte de receptioniste me stralend toe toen ik de trap afkwam.
'Dag meneer Jaeggi,' zei ze.

Posted by jaeggi at 04:01 pm

10 december 2004

duiksport

Je bent geen echte weblogger als je niet af en toe verwijst naar een feestelijke pornosite. Hier is mijn favoriet, voor alle liefhebbers van Antonio Banderas, Victoria Abril en natuurlijk voor de jongens van duiksportvereniging De Wijde Kim.

http://www.sog10.com/gallery01/c028_62/index.html

Posted by jaeggi at 01:47 pm

09 december 2004

olga

Onderweg naar de bakker passeer ik moeder en kind. Leuke moeder, knalrode lippenstift die de aandacht afleidt van de wallen onder haar ogen. Dochter is een jaar of vier, blond engeltje met norse lippen.
‘Kom nou, Olga,’ zegt de moeder, net niet smekend. ‘Zo komen we te laat op school.’
Kind staat stil en stampt met haar hak op de keien.
‘Ma-ham, ik bén niet Olga, ik ben Sneeuwwitje!’
Voor ik bij de bakker ben ontmoet ik ook nog Superman, Doornroosje en Obelix.

Posted by jaeggi at 05:11 pm

07 december 2004

verkiezingssite van het Mooiste Woord gehackt?!?

De verkiezing van het Mooiste Nederlandse Woord is afgelopen. Nu al?
Ja. Voor één kandidaat kwamen gisteren zoveel stemmen binnen dat deze kandidaat niet meer ingehaald kan worden.
Geruchten dat onze site gehackt zou zijn en de verkiezingen gemanipuleerd werden zijn zwaar overdreven, en bovendien was het lek binnen 24 uur gedicht. En verder is alles de schuld van Poetry International.
De jury feliciteert de winnaar, en dankt alle inzenders.
Het Mooiste Nederlandse Woord is:
de Kaasbrand van Lutjewinkel.

De tweede prijs ging naar ‘Kerstkippensoep’, uit te spreken met neusverkoudheid, aldus: ‘Kestkibbezoep’

Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden


(Meer over de Kaasbrand op www.chemieforum.nl/forum/index.php?showtopic=1333)

Posted by jaeggi at 10:48 am | TrackBack

06 december 2004

de bananenrepubliek van de nederlandse poëzie

Hahahahahahahaha!
O hahahahahahahahahahahaha!
Hehe, is me dat lachen. Zo vaak maak je dat niet mee in de poëzie, keiharde humor.
Wat is er aan de hand? De site van NRC Handelsblad en Poetry International waarop de verkiezing voor Dichter des Vaderlands wordt gehouden, is gekraakt. Hoewel, gekraakt is misschien niet helemaal het goede woord: ze hebben gewoon de deuren wagenwijd opengezet en de boel lekker laten doortochten. Dat liet
http://slijmmetonsmee.web-log.nl/index.log?ID=1434549 zich geen twee keer zeggen.
Alle stemmen liggen nu op straat (Ilja Leonard Pfeijffer heeft op zichzelf gestemd), compleet met adres en telefoonnummer (Ilja Leonard Pfeijffer heeft op zichzelf gestemd).
Helemaal leuk is dat er op de site (die nu natuurlijk gesloten is, maar je kunt de eerste 600 stemmers nalezen op http://www.epibreren.com/rs/log-file.htm), ook de mogelijkheid was ingebouwd om d.m.v. een delete-knop de stemmen van anderen te wissen (en Ilja Leonard Pfeijffer heeft op zichzelf gestemd).
Corruptie!
Bananenrepubliek!
Aftreden!

Laatste nieuws (http://www.epibreren.com/rs/nieuws.html): ‘Inmiddels lijkt een van de lekken in de beveiliging van de Dichter des Vaderlandsverkiezing gedicht. En daarmee ook de mogelijkheid tot stemmen via internet.’
En
‘Het NRC Handelsblad heeft inmiddels alle verantwoordelijkheid voor de gebrekkige beveiliging afgeschoven op Poetry International.’
En Ilja Leonard Pfeijffer heeft op zichzelf gestemd.

O hahahahaha.
O giechel, grinnik, en hahahaha.

Posted by jaeggi at 11:32 am

05 december 2004

3 miljoen geraniums

Het NIPO constateerde, een jaar of wat geleden, dat 42 procent van de Nederlandse bevolking ouder dan zestien jaar 'privé schrijft'. Als de schrijvers van dagboeken, boodschappenlijstjes en excuusbriefjes voor de conciërge eruit gezeefd worden blijkt dat ruim een miljoen Nederlanders zich op de een of andere manier bezig houdt met het schrijven van literaire teksten, dat meer dan een half miljoen Nederlanders poëzie schrijft, en dat zeker zestigduizend landgenoten aan een roman werken. Het NIPO noemt deze getallen verrassend.
Ik was geen moment verrast. Ik ken al die mensen. Ze komen regelmatig bij me aan de deur.
Al sinds ik voor het eerst een stukje gepubliceerd kreeg en mijn naam in de krant stond wordt er op de raarste momenten aangebeld door mensen met een manuscript onder de arm. De manuscripten varieren van de met potlood op Albert Heijnbonnetjes gekrabbelde memoires van de buurtjunk, tot ware kunstwerken: gecalligrafeerd, uitgeprint in alle op de printer voorradige lettertypen, dit alles uitbundig met wascokrijt geillustreerd door een goede kennis van de schrijver, ingenaaid met zijden lintjes, compleet met flaptekst, waarin alvast een voorschot word genomen op de juichende recensies die het manuscript, eenmaal uitgegeven, ten deel zullen vallen. Vaak gaan de manuscripten vergezeld van een uitgebreid CV van de aankomend auteur, levensgeschiedenissen van vele pagina's lang waarin schrijnend te lezen staat hoe weinig een mens kan meemaken in een heel leven.
Ik laat ze nooit op de stoep staan. Daar kan mijn maag niet tegen. Ik neem ze mee naar boven, giet koffie of thee in ze en vang te luisteren aan. Zo zijn alle rampen die de schrijvende mensheid kunnen overkomen door de jaren heen mijn gewillig oor gepasseerd. Wilde gevoelspoëzie, abstracte breinslingers, associatieve gedachtentreinen, brute overpeinzingen, narcotische rap, weg met de volksverlakkerij, dood aan de arbeiders, fatale sonnetten, losgezongen paradoxen, mentaal discuswerpen, vliegende vaandels, hysterische acrostichons en vooral: heel veel lijden bij kaarslicht.
Als ze uitgelezen zijn vraag ik voorzichtig wat ze ermee willen, met hun housegedichten, met hun tetralogie over het gelukkige gezinsleven in de jaren vijftig. Soms aarzelen ze even, maar als ik zeg: 'Publiceren soms?' lichten hun ogen op. Het NIPO-onderzoek beweerde dat het overgrote deel van deze mensen schrijft zonder publikatiedrang, maar ik kan u verzekeren: dat liegen ze. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die wel schreef en niet wilde publiceren. Stuk voor stuk willen ze een boek gemaakt hebben.
Ze vertrekken zelfs geen spier als ik ze voorspiegel wat ze te wachten staat, mochten ze voor hun haiku-verzameling onverhoopt een uitgever vinden: een bestaan als literaire geranium. Een plaatsje achteraan de rij van debutanten die bij hun debuut al in draf op weg waren naar de vergetelheid. Want als ik dan opsta en driftig de glazen begin af te wassen pakken ze hun manuscript van de vloer, slaan het ergens in het midden open en vragen: 'Denk je dat dit duidelijk is, dat die glazenwasser niet echt een zusje heeft? Dat hij dat alleen maar denkt, in zijn hoofd?'

Posted by jaeggi at 03:05 pm

04 december 2004

kathodische bescherming (3)

(van onze verslaggever)
Gisteravond is bij de spoortunnel tussen de Czaar Peterstraat en de Pietheinkade, bij het Kathodische Bescherming Meetpunt (KBM) een verwarde man door de politie afgevoerd. De man had zichzelf in aluminiumfolie gewikkeld en droeg een rugzak en een lunchpakket bij zich. Hij beweerde dat hij stond te wachten bij een interplanetaire tramhalte, en was op weg naar Kathodië, een planeet in het Andromeda-stelsel. Volgens de man stond de afkorting KBM voor Kom Bij Mij.

Posted by jaeggi at 04:19 pm

03 december 2004

sauna

Ik blijf lachen om de man die de sauna binnenkomt en puft: 'Godsamme, warm hier.'
(Niet leuk is als hij daarna vervolgt met: 'Kan er misschien een raampje open?')

Posted by jaeggi at 11:05 am

02 december 2004

jaeggi is

jaeggi is a well known expert in prepress technologies in the german speaking part of europe
jaeggi is a very well
jaeggi is a skilled guitarist
jaeggi is a member of the cip4 advisory board
jaeggi is also one of the authors of the whitepaper pdf for prepress published at the seybold conference in new york
jaeggi is cur
jaeggi is a strong leader who will play a key role on our management team
jaeggi is senior vice president and chief financial officer and joined symbol in 1997
jaeggi is the contact for exhibition games to get an official
jaeggi is met zijn uitgeverij thomas rap recentelijk onderdeel gaan uitmaken van de weekbladpers
jaeggi is an editor at scalo publishers and an independent author
jaeggi is a member of the board of directors of adveq
jaeggi is the owner and editor of the nebraska biene
jaeggi is going to talk about his pdf white paper
jaeggi is here and he was a judge on a game show where i was a panelist
jaeggi is a member of company alain germain
jaeggi is the shop
jaeggi is philosophical about this but not overly concerned

(bron: www.googlism.com)

Posted by jaeggi at 02:34 pm

wat argumenten tegen Gid, eh, God

Waarom, als hij zo almachtig en alwetend is, is er in de bijbel geen sprake van auto’s, zonne-energie en plastic? Waarom denkt God niet verder dan de beschaving is gevorderd? Waarom heeft God nooit maar dan ook nooit laten blijken dat hij wist wat de toekomst in petto had, op een paar vage en zeer algemene voorspellingen over armageddon na, die even goed toe te schrijven zijn aan een profeet met een milde depressie?
Als er in de bijbel ook maar één gsm voorkwam zou ik zo gaan geloven.

En waarom besteden Hij en Zijn volgelingen zo extreem veel aandacht aan neuken? Zou het Opperwezen werkelijk geen andere dingen aan Zijn Kop hebben dan de vraag wie welk ding wanneer waarin steekt en waarom dat meestal verboden moet worden? Broeikaseffect, hongersnood, genocide, slavernij, satelieten slaan op hol en zonnen doven uit, en de Hemelse Vader buigt zich nog eens over de vraag of het zaad dat in de vrouwenmond belandt technisch gezien ook nageslacht mag heten, want die heikele kwestie was sinds Boris Becker blijven liggen.
Zou het kunnen dat Onze Hemelse Vader zich graag met andere, belangrijker dingen zou bezighouden, maar dat hij eenvoudig Zijn Handen vol heeft zijn kinderen (wij dus), en wat kinderen doen is uitproberen. De Bijbel is dus vooral een kijkje in Gods gezinsleven.
‘Heer, mag ik met David neuken?’
‘Geen sprake van.’
‘Maar hij wil het ook!’
‘Des te erger. Jij bent zijn vrouw niet, Bathsheba, en ik wil dat vrouwen en mannen hun hele leven met dezelfde neuken.’
‘Maar waaróm dan?’
‘Omdat ik het zeg.’
‘Maar ik wíl het zo graag. Ik heb zo’n kríebel. Mag ik dan een komkommer gebruiken?’
‘Ben je besodemieterd! Heb je de Tien Geboden niet gelezen, slechte vrouw?!’
‘In de Tien Geboden staat niks over komkommers.’
‘Jazeker wel, hier, in het Vijfde… Nee. Hm. Slordig. Kennelijk over het hoofd gezien. Maakt niet uit, ik vaardig wel een decreet uit: Gij Zult Geen Onnatuurlijke Daden begaan met Komkommers.’
‘En winterpenen?’
‘Met geen enkele Langwerpige Groente.’
‘Longnecks?’
‘Wat zijn dat?’
‘Hippe bierflesjes.’
‘Nee!’
‘Knuffeldieren met lieve lange snuiten?’
‘Nee, nee en nog eens nee! Jij laat je door je eigen man penetreren en daarmee basta!’
Wat het nog eens extra zwaar maakt voor het Opperwezen is dat hij zelf al duizenden jaren droog staat. Sinds de Schepping geen orgasme meer gehad, dat is láng hoor. Zijn laatste Stijve zal ongeveer zo rond de Zondvloed zijn opgetreden, maar sindsdien hangt Des Heeren Klok En Hamerspel er werkeloos bij. Intussen proberen Zijn kinderen in het Zweet huns Aanschijns alle vieze standjes uit die ze maar kunnen bedenken, recht onder zijn ogen. En bij de buren, één huisnummer verder op de Grote Paradijselijke Straatweg, klinkt onafgebroken het gejodel van klaarkomende muzelmannen en het eeuwigdurende geplop van doorgeprikte maagdenvliesjes.
Mogen wij het de Heere Heere dan kwalijk nemen als hij door middel van Zijn Volgelingen aan Zijn Trekken probeert te komen? Natuurlijk niet. Elke priester die zijn hand in het broekje van een kleine misdienaar steekt doet dat in ’s Heeren Naam, en elke Biecht gaat rechtstreeks naar de hemel. God’s verzameling van Schandalige Zonden en Perverse Bekentenissen overtreft inmiddels verre die van Jezus. Hij mag ze ’s avonds graag steeds opnieuw afspelen, als Hij Alleen is.
De vraag of de Heir der Heirscharen daarbij masturbeert moet vooralsnog onbeantwoord blijven. Er zijn nu eenmaal dingen die ons pas in het Hiernamaals geopenbaard zullen worden.

Posted by jaeggi at 02:27 pm

01 december 2004

bestemmingen

'Susan doesn't touch me but presents her cheek a few inches from my lips, so that to kiss her I must lean forward, thus humiliating both of us.'
- Hanif Kureishi, Intimacy

Er zijn plaatsen waar je nooit zou willen komen; maar op een dag merk je dat je er toch beland bent, en dat je er al die tijd op afstevende.

Posted by jaeggi at 03:41 pm

kathodische bescherming (2)

- Kijk, weer zo’n paaltje.
- Waar?
- Bij dat muurtje. Zo’n paaltje van de Kathodische gemeente.
- De watte?
- Nee, ik lees verkeerd. Ik dacht altijd dat het een soort monument was, waar de kathodische gemeente zich elk jaar verzamelt voor een herdenking. Soort stille omgang. Maar er staat op: kathodische bescherming meetpunt. Enig idee wat dat is?
- Al sla je me hartstikke dood.
- Dokter, ik heb zo’n last van mijn kathoden…
- Tja. Dat wordt amputeren, vrees ik.
- Maar kunt u me dan geen kathodische bescherming bieden?
- Nee, daarvoor moet u bij de Kathodische gemeente zijn.

Posted by jaeggi at 12:06 pm

zalig

Hoed u voor Frank Janssen.
Hij adverteert op Marktplaats.nl met ‘Gratis Laptop’. Als je daarop reageert krijg je dit onhandige mailtje (ik heb de tikfouten laten staan): ‘Profiteer ook mee! 't Werk supergoed en is volkomen veilig. Je krijgt dan een gratis Sony Vaio laptop toegestuurd. Kopieer deze link (aub wel met deze link want dan heb ik er ook nog wat aan, krijg ik namelijk punten mee) en meld je aan op de pagina via paypal (Dit kost 5dollar = 3,65 euro) Dat is het enige wat je moet betalen om deel te kunnen nemen aan deze actie! Zo gauw als je je hebt aangemeld krijg je van dit bedrijf newsletters toegestuurd naar je persoonlijke inbox op hun site, lees deze mails en je ontvangt er credits voor. Voor iedere nieuwe aanmelding die met jou link is geschied verdien je credits. Als je 210 credits gespaard hebt krijg je de laptop gratis toegestuurd. De site maakt zo hun reclame krijgt zelf geld omdat ze de reclame welke ze in de mails gestopt hebben betaald krijgen. Dus dan is iedereen gelukkig ;)’

Zalig zijn de eenvoudigen van geest. Frank heeft nog nooit van het pyramidespel gehoord. Frank denkt dat 5 dollar gratis is. De rest van Franks leven wordt Frank gebombardeerd met mailtjes van Sony, en bij elk mailtje zal hij denken: ha, Frank is weer een stukje laptop rijker.


Posted by jaeggi at 11:27 am