Main | december 2004 »

30 november 2004

woord van het jaar

De verkiezing van het Mooiste Nederlandse Woord - een opzetje van de Volkskrant - was voorbij voor ik er erg in had.
Dat gebeurt me niet nog een keer.
Hier mijn eerste nominaties voor de verkiezing van het Mooiste Nederlandse Woord voor komend jaar.

Hausmacher.
Schnabbel.
Caipirinha.

(to be continued)

Posted by jaeggi at 09:37 am

29 november 2004

weetje van de dag

In het jaar 2000 telde de wereld 1,2 miljard hongerende en
1,2 miljard te dikke mensen. (www.cijfers.net)

Je zou zeggen: een oplossing ligt hier voor de hand.

Posted by jaeggi at 11:37 pm

28 november 2004

kathodische bescherming

‘There’s a world going on,
Underground’
- Tom Waits

Onder de grond ligt een tank. Hij is al wat ouder. Zijn epoxy bekleding is niet glad meer en wordt ontsierd door onregelmatigheden. Hij heeft steeds meer last van potentieelverschillen. Hij voelt de corrosie op de loer liggen, in de donkere modder om hem heen.
Hij is ongerust. Wat als hij gaat lekken? Wat als hij zijn inhoud niet meer binnen kan houden? De bodem kan wel ernstig verontreinigd raken.
Waar blijft toch de inspecteur der kathodische bescherming?

Posted by jaeggi at 01:13 pm

dyson

Toen ik de vuilniszakken aan de stoeprand zette viel mijn oog op de vuilnis van de buren. Tussen twee zakken, een flegmatieke kartonnen doos en een stapel planken stond een paars-gele Dyson stofzuiger. Het schijnt dat ze goed zuigen, die dingen, maar dat is natuurlijk niet de reden dat ze populair zijn, dat is omdat ze eruitzien als een supersonisch stuk speelgoed met een grote fallische aantrekkingskracht (al die kleurige uitsteeksels). Mijn handen jeukten, maar ik woon in een buurt waar het snuffelen in vuilnis niet aangemoedigd wordt, dus hield ik mijn handen thuis. Dat was maar goed ook, want op dat moment kwam de buurvrouw aanrijden.
Ze groette me vriendelijk, maar toen ze de stofzuiger zag betrok haar gezicht. Ze sprong van haar fiets en begon aan de stofzuigerslang te trekken, waardoor de stapel planken omviel. Het maakte haar nog bozer en ze gaf een flinke ruk aan de slang, waardoor de kartonnen doos geschrokken omviel en zijn inhoud over straat verspreidde: sinaasappelschillen, een dode kamerplant, koffiefilters, the usual suspects.
‘Eddy!’ krijste de buurvrouw. Ze gaf een schop tegen een van de vuilniszakken.
Een raam werd opengeschoven. Eddy stak zijn hoofd naar buiten. Hij groette mij vriendelijk. Toen viel zijn oog op de ravage op straat.
‘Jezus koeristas!’ Hij schoof het raam met een klap dicht. Een paar seconden later stoof hij de voordeur uit. Ik voelde de opwinding die je ook voelt als er een onverwachte file is en je in de verte de zwaailichten van de ziekenwagens ziet. Ik wilde het graag van dichtbij bekijken, maar zoals ik al zei: in zo’n buurt wonen wij niet. Als een van onze buren midden in de nacht spiernaakt op straat zou dansen zouden wij beleefd groeten en dan de gordijnen sluiten. (Als zo’n naakte buurman burengerucht zou veroorzaken of onze geveltuintjes zou beschadigen zouden we er natuurlijk wel iets van zeggen.)
De ruzie bij de buren liep intussen snel op. Ik schikte onze eigen vuilniszakken nog maar eens. Het ijzertje om een van de zakken kon nog best wat strakker worden dichtgebonden.
‘Trut!’
‘Eikel! Wie zet nou z’n poepdure stofzuiger buiten! Je weet toch dat ik dat ding niet wilde wegdoen?’
‘Hij staat alleen maar in de weg! Ik breek mijn poten erover! Bovendien zuigt hij voor geen meter meer!’
‘Dat is omdat ik hem nog moet repareren!’
‘Dat roep je al twee jaar!
Mijn tijd was op. Jammer, want het punt waarop ze zouden overgaan tot lichamelijk geweld was niet ver meer, maar de tijd dat je onopgemerkt aan een vuilniszak kunt frutselen is nu eenmaal beperkt. Bovendien merkte ik dat het conflict mijn kant op dreef; nog even en een van de twee zou vragen: ‘Wat vindt ú er nou van, buurman?’ Dan had ik moeten zeggen dat ik het gitaarspel van de buurman zeer kan waarderen, maar dat ik de borsten van de buurvrouw vele malen mooier vind. Een volkomen eerlijk antwoord, maar will it stand up in court?

Posted by jaeggi at 11:41 am

27 november 2004

haat

Ik haat haat.
Wat betekent dat?
Ik haat iedereen die haat. Ergo: ik haat mezelf.
En dan ben ik nog heel genuanceerd.


Posted by jaeggi at 10:42 am

26 november 2004

schrijven of leven

Ik wil schrijven maar ik wil ook leven.
Ik bracht vanmorgen wat boeken naar het antiquariaat, wat oude en wat nieuwe. De antiquaar (geen kwaad woord over die mensen: antiquaren en fietsenmakers zijn het zout der aarde) schudde bedroefd zijn hoofd: die Willem Brakman moest ik maar weer meenemen.
'Die Willem Brakman' is nog geen twee weken oud: J'accuse, een autobiografie. Om en nabij het veertigste boek van Willem Brakman, zijn allernieuwste, en zelfs het antiquariaat wil het niet meer hebben.
Hij schijnt een vaste kern van een paar duizend lezers te hebben.
Ik hoop het voor hem, voor zijn uitgeverij en voor die paar duizend die iets in stand houden dat kennelijk in stand gehouden moet worden.
Maar vandaag zal ik het gevoel niet meer kunnen afschudden dat schrijven en leven elkaar misschien uitsluiten.

Posted by jaeggi at 12:02 pm

25 november 2004

het mandarijnenprincipe

Mijn moeder vond één tompoes genoeg, ik wist zeker dat ik er tien opkon. En elke avond als mijn vader zijn hoofd om de slaapkamerdeur stak en brulde: ‘Nu is het genoeg!’, zat hij er faliekant naast, want we waren nog in het midden van ons kussengevecht en er was nog niets beslist.
Zo leer je al vroeg dat wat genoeg is voor de een nog lang niet genoeg is voor de ander. Het begint bij je ouders, en de rest van je leven zullen ze – op school, op je werk, in de kroeg – tegen je blijven zeggen: ‘Zo, volgens mij heb jij wel genoeg gehad.’
Hoe weten ze dat?
‘Twee stuks fruit en tweehonderd gram groente zijn genoeg,’ zo houdt het Ministerie van Voor-je-eigen-bestwil je voor. O ja? En is die tweehonderd gram groen en die twee vruchten net zo genoeg voor dat bleke brugklassertje van 35 kilo dat hiervoor net bijna van zijn fiets waaide? Of voor de robuuste mannen - elk minstens 120 kilo - die verderop in de straat iets onduidelijks aan het doen zijn met de riolering? Of ze elke avond trouw hun 200. g. andijvie, boerenkool of postelein eten valt niet te controleren, want om een uur of drie gooien ze hun gereedschap in het gat en vertrekken gezamenlijk in een busje, maar die twee stuks fruit halen ze ruimschoots: elke ochtend als ze uit hun bestofte busje stappen dragen ze in elke hand een netje mandarijnen mee, en ’s avonds als ze weg gaan blijven de netjes leeg en eenzaam rond de kuil achter.
Dat is toch een kleine veertig mandarijnen per dag. P/p. Ik vind twee mandarijnen per dag al veel, maar ik ben geen mandarijnenman. De meeste mensen eten moeiteloos en gedachteloos een half net leeg, en vragen zich daarbij helemaal niets af. Mandarijnen zijn het soort product waar het begrip ‘genoeg’ geen vat op heeft. Als er twee keer zoveel mandarijnen geproduceerd zouden worden zouden ze ook opraken. Als er twee keer zo weinig waren zou niemand klagen.
Dit heet het mandarijnenprincipe. Het is nog niet zo heel bekend, ten eerste omdat ik het net bedacht heb, en ten tweede omdat het voor veel bedrijven beter is als het niet bekend wordt. Maar het grijpt om zich heen. Zo werken alle moderne supermarkten tegenwoordig volgens het mandarijnenprincipe. Volgens dit principe probeert men de consument zover te krijgen dat hij niet meer weet wat genoeg is. Iedereen kent natuurlijk de kiloknalleraanbiedingen (een heel varken voor half geld) en de bonus-aanbiedingen (17 halen, 16 betalen), maar er zijn ook subtielere manieren.
Zo voert Albert Heijn op dit moment twee verschillende acties, die op het oog niets met elkaar te maken hebben. De ene actie is de ‘gewone’ spectaculaire prijsverlaging van ‘2 voor de prijs van 1’. De andere is een actie in samenwerking met Walt Disney: bij elke 25 euro aan boodschappen krijgt de klant een poppetje uit de film ‘Alladin’ gratis.
Laten we zeggen dat men, om die handpop te krijgen, normaal 10 artikelen zou moeten kopen. In combinatie met de andere actie zijn dat er nu 20. Misschien denkt u: wat maakt het uit? Voor hetzelfde geld krijg je twee keer zoveel spullen én een Alladin-pop. Maar dan houdt u geen rekening met het mandarijnenprincipe: waar u eerst genoeg had aan 10 artikelen hebt u er nu 20 nodig. Zo wordt uw begrip van ‘genoeg’ steeds verder opgerekt. De volgende keer dat u naar de supermarkt gaat koopt u eerder 20 artikelen dan de 10 die u tot nu toe kocht.
Er is een manier om het mandarijnenprincipe op te heffen. Dat is erkennen dat ‘genoeg’ niet bestaat. Als je dat tot je laat doordringen heeft het geen vat op je. Of, dat risico bestaat, je sterft jong aan een mandarijnenvergiftiging.

Posted by jaeggi at 10:47 am

24 november 2004

laatste dag

dit zou de laatste dag mogen zijn:

alles is om in te ademen
alles rot verleidelijk

er is verkeer om diep op in te gaan
de piloten bedekken de stad
liefdevol met bladerdeeg

Posted by jaeggi at 10:41 am

K.

Als je rookt denk je niet aan kanker.

Posted by jaeggi at 12:20 am

23 november 2004

als een boemerang

‘Ik veracht schrijvers die alleen maar kunnen schrijven als de omstandigheden ideaal zijn. Als er rottende appels in de la van hun bureau liggen. Als er twintig scherpgeslepen potloden naast een stapeltje maagdelijk witte vellen liggen. Als er absolute stilte heerst. Ik heb medelijden met schrijvers die alleen kunnen scheppen als ze hun eigen vulpen, hun eigen bureaustoel, hun eigen laptopje, hun eigen koffiemok hebben, als kinderen die alleen kunnen slapen met hun vaste natgesabbelde konijntje.
Je bent pas een schrijver als je ook kunt schrijven met een stompje potlood op een afgescheurd stuk krant aan een smerig tafeltje in een zuur ruikende kroeg terwijl een dikke, rood aangelopen pooier over je schouder in je oor brult dat hij geld wil zien voor een hoer die je nooit bezocht hebt.’

Dit schreef ik ongeveer een jaar of twee geleden. Alles wat je doet komt op een gegeven moment als een boemerang terug: terwijl ik dit schrijf staat op ongeveer een meter afstand van mijn bureau een gespierde 50-plusser met geweld een reuzenformaat pijpenrager door een smalle afvoerbuis te raggen.
‘Het zit hélemaal vol,’ sprak hij ongeveer een uur geleden somber, en ik moest aan een heleboel dingen tegelijk denken: aan Patty Brard, aan alle maaltijdresten die door die buizen afgevoerd zijn (maar niet afdoende, zo blijkt nu), aan dat alles dat je doet op een gegeven moment weer bij je terugkomt.
Ik heb vreselijk veel werk te doen, dit moet af en dat moet af, minstens drie deadlines, en naast mijn bureau krijgt het huis een klisma.
Vandaag zullen we zien of je zoiets als het bovenstaande ongestraft kunt schrijven

Posted by jaeggi at 09:36 am

22 november 2004

Ayaan

Een LPF-parlementariër die ik zojuist sprak houdt er rekening mee dat als Ayaan Hirsi Ali morgen in de kamer verschijnt, ze een staande ovatie krijgt. Hij houdt er ook rekening mee dat er fundamentalisten zijn die op dat moment een raket op de Tweede Kamer zouden kunnen richten.
'Dat is de enige plek waarvan ze zeker weten dat ze haar kunnen treffen,' zei hij. 'Dat moet je niet onderschatten.'
Ik onderschat helemaal niks.
Ik bereid me alvast voor op stadsguerilla in Den Haag, Iraanse onderzeeboten in de Amsterdamse grachten, fundamentalistische spionnen tussen de linzen en het geitenvlees bij mijn Marokkaanse slager.
Ik ga loerend over straat.


Posted by jaeggi at 04:30 pm

rota nostra (II)

In Amsterdam, bij het Centraal Station, staat de fietsflat. Dankbaar onderwerp voor fotograferende Japanners: drie verdiepingen geparkeerde fietsen boven elkaar.
Er is nooit plaats. De onderste twee verdiepingen zijn een grote knoedel van fietsen, en steeds als je denkt een gaatje gevonden te hebben liggen daar de verminkte resten van een fiets, alleen het frame nog vastgeketend aan het fietsenrek. Ik heb mensen hun fiets domweg over de stoffelijke resten van zo'n slachtofferfiets zien duwen om een plaatsje te hebben.
Zij weten kennelijk niet dat er een derde verdieping is.
De derde verdieping is open van boven, je hebt er een schitterend uitzicht over het water, de rondvaartboten en een stuk binnenstad, en er is altijd plaats voor je fiets.
Bovendien kun je er heel hard van de helling rijden, met de wind in je haar en je handen los, een heerlijke tien seconden voor je keihard in de remmen moet, om niet in de haven te belanden.
Dat doen we elke week, met een man of tien. We verzamelen bovenaan de fietsflat, ieder met zijn eigen fiets.
Regels: je mag één keer afzetten (net als bij skeleton en bobsleeën), daarna moet je je voeten van de trappers halen en mag je niet meer trappen of remmen tot je beneden bent.
Beneden staat Joris in zijn rolstoel, met zijn stopwatch.
De winnaar is soms degene die het eerst heelhuids beneden is, maar je krijgt ook punten voor losse handen en schreeuwen.
Een keer per week, laat in de middag, rijden we onze Ronde van de Fietsflat. Rota Nostra.


Posted by jaeggi at 09:59 am

bericht van de bouwvakkers

Sorry mensen commentaar geve is nog effe niet megelijk het duurt effe allemaal wat langer dan we dachte, je komt soms de gekste dinge tegen als je eenmaal de boel open hebt, maar geen zorrege, met een dag of twee is het gepiept en ken u naar hartelus reageren op de berichte van de heer jeggi.

Posted by jaeggi at 09:56 am

rota nostra

Aan het IJ, bij het Stenen Hoofd, staat een eenzaam reuzenrad. Ideetje van een projectontwikkelaar: op deze plek verrijzen in de komende jaren tienduizenden koopwoningen, en die moeten verkocht worden, het liefst bij voorbaat. Dus staan er op de woestijnachtige vlakte een paar plastic cabines met een puntdak, een soort kabouter-clubhuisjes, hangen er pakjes verwaaide en verregende folders rond, er is modder, en er is, als publiekstrekker, dus dat reuzenrad.
Rota Nostra.
In het midden van het rad blinkt een klavervier aan en uit, en ongeveer tweederde van de gekleurde lampjes aan de spaken doet het nog. In het hokje aan de voet van het rad zit een oude kermisklant, die vraagt wat er op dat moment in hem opkomt, voor een ritje. Vier euro met zijn drieën, geen geld als je het mij vraagt.
‘Hoe vaak wil je rond? Drie of vier keer?’ Ik begreep best dat hij het vroeg: het werd al donker, het was vinnig koud en af en toe kwam er een vlaag ijsregen vanaf het IJ, die de verveloze parasol waarin we plaats hadden genomen onrustig deed schommelen.
‘Vier keer!’ gilde mijn gezelschap.
Uiteindelijk gingen we negen keer op en neer. De kermisklant zette ons aan en verdween toen in de container achter het rad, waar hij met een tang en een paar kabels in de weer ging. Steeds als we beneden waren en bleek dat we nóg een rondje mochten krijsten we van opwinding, maar als we dan weer klommen werden we stil. Rechts lag het IJ, waar speelgoedbootjes op en neer tuften, en links Bickerseiland, waar ze speciaal voor ons de lichtjes in de huizen en op de bruggen hadden aangedaan.
Heel in de verte, boven Amsterdam-Noord, hing een gemene bui. Het was goed te zien hoe het in Amsterdam-Noord op de daken kletterde, en hoe de mensen daar hoofdschuddend in hun huizen zaten. En we zeiden tegen elkaar dat het allemaal leek op een speelgoedspoorbaan, met kleine fietsertjes en stoplichtjes en een stationnetje, alles van gips en lijm. En we hielden onze adem in toen we weer naar beneden draaiden, maar de kermisklant was nog bezig met zijn draad en zijn tangen en we mochten nog een keer.
In Amsterdam, aan het IJ, bij het Stenen Hoofd.

Posted by jaeggi at 09:37 am

19 november 2004

god

Wij hebben rare beestjes in de douche. Ze zijn kleiner dan een rijstkorrel, lichtbruin of geel van kleur, en ze doen niks. Ze kruipen soms een centimeter en blijven dan minutenlang zitten uitpuffen, wat het makkelijk maakt ze dood te drukken.
Vandaag vijf, terwijl ik stond te douchen. Ik maak niet graag dingen dood, maar hier voel ik niets bij, want als iemand of iets rustig blijft zitten terwijl de schaduw van de dood (= mijn vinger) over hem heenstrijkt, dan zal het mij ook een zorg zijn.
Natuurlijk, alles is deel van een groots en veelomvattend plan, dat wij niet kunnen bevroeden, maar bij het dooddrukken van God's zoveelste creatie (het douchebeestje) komt toch onweerstaanbaar soms de gedachte op: 'Waar is hij in godsnaam mee bezig.'


Posted by jaeggi at 10:38 am

18 november 2004

betrappingen

Altijd leuk weer eens met zijn allen samen te zijn. Klassieke opstelling: vier mannen, vier vrouwen, kaarsen in kandelaars, bonbons en wijn, veel wijn. Praten over alles. De wereld. Als dat klaar is: elkaar. Plagen. Uitdagen. Spelletjes. Het wordt later.
Iemand zegt: ‘Maar met wie hier vanavond zou je het liefst naar bed willen?’
‘Nicolette,’ roepen drie man tegelijk.
Haar man doet of hij niets gehoord heeft.

Posted by jaeggi at 10:26 am

17 november 2004

encyclopedie van de toekomst

Deze maand verscheen in Amerika The Future Dictionary of America, samengesteld door Dave Eggers e.a. (zie www.mcsweeneys.net). Dit boek beschrijft de wereld in 2036, door de ogen van hedendaagse schrijvers. Aan een Nederlandse versie word gewerkt. Hieronder een eerste selectie van lemma’s uit het Nederlandse Woordenboek van de Toekomst.

Bush, Barbara Pierce (1981) en Jenna (1981), zesenveertigste en zevenenveertigste president van Amerika (2025-2033), tevens eerste tweelingpresident. Barbara en Jenna Bush volgden hun vader (George W., 2001-2009), hun moeder (Laura, 2009-2017) en hun oom (Jeb, 2017-2025) op als presidenten. De Bush-familie is daarmee de langstregerende dynastie in de geschiedenis.

Barros-Dios, professor Juan Miguel (1953-2013), eminent epidemioloog, winnaar van de Nobelprijs (2011) voor zijn werk op het gebied van longkankeronderzoek. Barros-Dios toonde het verband aan tussen longkanker en rodewijnconsumptie (2004), longkanker en wittewijnconsumptie (2004), longkanker en roséconsumptie (2005), het bespelen van een blaasinstrument en longkanker (2002) en longkanker en Strawberry margarita-consumptie (2008). Barros-Dios overleed in 2013 aan lever-cirrose. Het geneesmiddel voor longkanker werd in 2018 ontdekt (zie Kanker).

Cocacola – chemisch ontbladeringsmiddel, gebruikt door de Verenigde Staten in o.a. de oorlog tegen Noord-Korea (2006), Liechtenstein (2007) en St. Kitts (2008).

Cohennen – alternatieve geneeswijze: het oplossen van interne conflicten d.m.v. het groepsgewijs nuttigen van muntthee. Volgens moderne medici kwakzalverij. De beoefenaars (Cohenners) claimen kalmerende resultaten.

D-day – Domino-day. Jaarlijkse poging het wereldrecord dominostenen omgooien te verbeteren. Het record staat sinds 2034 op 4,5 miljard stenen, die gedurende drieëneenhalve dag omvielen. De recordpoging wordt sinds 2022 elk jaar gehouden op de plaats van het George W. Bush Memorial, het grootste parkeerterrein ter wereld (op de plaats waar vroeger Noord-Korea was).

God - (in ’t algemeen) (bij polytheïstische volkeren) bovenmenselijk, machtig en aanbiddelijk wezen. Synoniem: godheid. In 2020 werd in een baan rondom Saturnus het stoffelijk overschot van een bovenmenselijk, machtig en aanbiddelijk wezen gevonden. Na een periode van verwarring en felle discussie verliet een grote meerderheid van de gelovigen moskeeën en kerken. De toenmalige paus-kalief pleegde zelfmoord, en alleen in de barbaarse binnenlanden van Noord-Amerika en het Amazonegebied bleef nadien een vorm van godsdienst over (zie Hervormde Kerk van Bush-adventisten).

Homo Nuovo Zeelandis (hobbit) – Dwergmens, voorouder van Homo Erectus. In 2034 werd door een groep onderzoekers in de binnenlanden van Nieuw Zeeland de resten gevonden van een bloeiende hobbitbeschaving. Hobbits waren ongeveer anderhalve meter groot, leefden in holen en waren de uitvinders van de catering, zo bleek uit de gevonden resten.

Kanker - ziekte die zich openbaart als een kwaadaardig woekergezwel (carcinoom) aan enig orgaan. Van 1975 tot 2016 was kanker de derde doodsoorzaak in de wereld, na hart- en vaatziekten en verkeersongelukken. Het kankergen dat kanker veroorzaakt werd in 2018 door Iraakse geleerden geïsoleerd. In 2020 werd de laatste kankerpatiënt genezen verklaard.

Vettax (Am. Fat-tax) – belasting op overgewicht. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw werd de wereldbevolking gemiddeld 13 kilo zwaarder. Als gevolg daarvan liepen kosten voor brandstof, openbaar vervoer en versteviging van autowegen zo hoog op dat in 2014 een speciale belasting werd ingevoerd. De vettax in 2036 is 17,5 eurodollar per kilo per 100 kilometer.

Schokken, geschokt (bargoens, straatttaal) - neerbuigende term. Betekent het tegenovergestelde van het beweerde. ‘Ik ben geschokt en verbijsterd’ = Het zal me een rotzorg wezen.

Wolkenkrabber - torenflat met een groot aantal (meer dan twaalf) verdiepingen. Tijdens het premierschap van Yusuf El Halal, de eerste Marokkaans-Nederlandse minister-president (2013-2020), werd de Rembrandt-toren in Amsterdam aangewezen als officiële wolkenkrabber om praktiserende homo’s vanaf te gooien. Ondanks enkele aangiften is dit nooit gebeurd, omdat bij verdachte situaties nooit genoeg wettelijke getuigen (4 mannen met baarden, zonder zonden) aanwezig waren die niet zelf bij de daad betrokken waren.

Posted by jaeggi at 08:23 pm

reageren

Je kunt nog niet reageren op deze posts.
Hier wordt aan gewerkt.
Krop het intussen maar lekker op.

Posted by jaeggi at 11:10 am

het waarom (II)

Alleen het werkwoord al: bloggen. De mooiste aanvulling op de Nederlandse taal van de afgelopen tien jaar. Het verschilt niet hemelsbreed van dagboekschrijven, maar wel op 1 essentieel punt: dagboekschrijven doe je alleen voor jezelf. Bloggen is dagboekschrijven voor een groot publiek.
Met mijn dagboeken wilde het nooit lukken (zie vorige entry) omdat ik de enige was die me las. En ik vind mezelf zo’n ontzettend saaie lezer.

Posted by jaeggi at 10:10 am

het waarom

Al dertig jaar probeer ik een dagboek bij te houden. Bij elke gebeurtenis in mijn leven groter dan de bakker die vanochtend om half 10, toen ik aankwam, al door zijn croissants heen was, denk ik: hee, weer iets voor in mijn dagboek.
Maar ik schrijf geen dagboek.
Ik kan geen dagboek schrijven.
Ik heb flarden dagboek uit voorbije jaren (‘vandaag de hele dag in bed gelegen’), en half-afgemaakte herinneringen waarin schimmen voorkomen die ik me vaag herinner (‘vandaag de hele dag met I. in bed gelegen. Hebben het vijf keer gedaan, toen begon het pijn te doen. Daarna begon het te stinken en zijn we eruit gegaan om ergens te eten’). Ik heb ze wel bewaard, maar ik lees ze nooit meer. De laatste keer dat ik mijn dagboeken herlas ben ik daarna onder de bank gekropen en heb de rest van die week (vanaf woensdag, om precies te zijn) in diepe schaamte daar doorgebracht, tussen de bollen pluis en – gelukkig – een halve ontbijtkoek die ik al een hele tijd kwijt was.
Pas toen mijn dorst groter werd dan mijn schaamte kroop ik tevoorschijn, liep naar buiten en heb net zolang gezocht tot ik een witgoedwinkel vond die nog van die grote dozen had waar ze wasmachines in verpakken. Zo’n doos staat nu ergens in een soutterain in Amsterdam, in een huis waar ik ooit gewoond heb, met mijn dagboeken erin en een lange wollen jas die ik ooit elke dag droeg, winter of zomer, lente of herfst.
Steeds als ik me dreig te herinneren waar die doos ook alweer staat ga ik hard zingend in bed liggen en denk aan mijn eigen oogwit, want ik wil mijn eigen dagboeken nooit meer onder ogen komen.

Posted by jaeggi at 10:08 am

Dit is hoe het gaat

Dit is het weblog van Adriaan Jaeggi.
Soms schrijf ik iets.
Soms schrijf ik niets.
Soms schrijf ik veel, per dag, en soms moeten de vuilniszakken een dag eerder naar buiten dan ik gewend ben, en vertellen ze me dat pas als het te laat is.
Soms ben ik discreet.
Soms klap ik uit de school.
Soms ben ik razend, maar daar zul je niets van merken.
Als ik iets niet weet weet mijn vader het wel.
Mijn vader en ik weten alles.
Welkom op mijn weblog.

Posted by jaeggi at 10:01 am