« haat | Main | kathodische bescherming »

28 november 2004

dyson

Toen ik de vuilniszakken aan de stoeprand zette viel mijn oog op de vuilnis van de buren. Tussen twee zakken, een flegmatieke kartonnen doos en een stapel planken stond een paars-gele Dyson stofzuiger. Het schijnt dat ze goed zuigen, die dingen, maar dat is natuurlijk niet de reden dat ze populair zijn, dat is omdat ze eruitzien als een supersonisch stuk speelgoed met een grote fallische aantrekkingskracht (al die kleurige uitsteeksels). Mijn handen jeukten, maar ik woon in een buurt waar het snuffelen in vuilnis niet aangemoedigd wordt, dus hield ik mijn handen thuis. Dat was maar goed ook, want op dat moment kwam de buurvrouw aanrijden.
Ze groette me vriendelijk, maar toen ze de stofzuiger zag betrok haar gezicht. Ze sprong van haar fiets en begon aan de stofzuigerslang te trekken, waardoor de stapel planken omviel. Het maakte haar nog bozer en ze gaf een flinke ruk aan de slang, waardoor de kartonnen doos geschrokken omviel en zijn inhoud over straat verspreidde: sinaasappelschillen, een dode kamerplant, koffiefilters, the usual suspects.
‘Eddy!’ krijste de buurvrouw. Ze gaf een schop tegen een van de vuilniszakken.
Een raam werd opengeschoven. Eddy stak zijn hoofd naar buiten. Hij groette mij vriendelijk. Toen viel zijn oog op de ravage op straat.
‘Jezus koeristas!’ Hij schoof het raam met een klap dicht. Een paar seconden later stoof hij de voordeur uit. Ik voelde de opwinding die je ook voelt als er een onverwachte file is en je in de verte de zwaailichten van de ziekenwagens ziet. Ik wilde het graag van dichtbij bekijken, maar zoals ik al zei: in zo’n buurt wonen wij niet. Als een van onze buren midden in de nacht spiernaakt op straat zou dansen zouden wij beleefd groeten en dan de gordijnen sluiten. (Als zo’n naakte buurman burengerucht zou veroorzaken of onze geveltuintjes zou beschadigen zouden we er natuurlijk wel iets van zeggen.)
De ruzie bij de buren liep intussen snel op. Ik schikte onze eigen vuilniszakken nog maar eens. Het ijzertje om een van de zakken kon nog best wat strakker worden dichtgebonden.
‘Trut!’
‘Eikel! Wie zet nou z’n poepdure stofzuiger buiten! Je weet toch dat ik dat ding niet wilde wegdoen?’
‘Hij staat alleen maar in de weg! Ik breek mijn poten erover! Bovendien zuigt hij voor geen meter meer!’
‘Dat is omdat ik hem nog moet repareren!’
‘Dat roep je al twee jaar!
Mijn tijd was op. Jammer, want het punt waarop ze zouden overgaan tot lichamelijk geweld was niet ver meer, maar de tijd dat je onopgemerkt aan een vuilniszak kunt frutselen is nu eenmaal beperkt. Bovendien merkte ik dat het conflict mijn kant op dreef; nog even en een van de twee zou vragen: ‘Wat vindt ú er nou van, buurman?’ Dan had ik moeten zeggen dat ik het gitaarspel van de buurman zeer kan waarderen, maar dat ik de borsten van de buurvrouw vele malen mooier vind. Een volkomen eerlijk antwoord, maar will it stand up in court?

jaeggi om 28 november 2004 11:41