« Ayaan | Main | K. »

23 november 2004

als een boemerang

‘Ik veracht schrijvers die alleen maar kunnen schrijven als de omstandigheden ideaal zijn. Als er rottende appels in de la van hun bureau liggen. Als er twintig scherpgeslepen potloden naast een stapeltje maagdelijk witte vellen liggen. Als er absolute stilte heerst. Ik heb medelijden met schrijvers die alleen kunnen scheppen als ze hun eigen vulpen, hun eigen bureaustoel, hun eigen laptopje, hun eigen koffiemok hebben, als kinderen die alleen kunnen slapen met hun vaste natgesabbelde konijntje.
Je bent pas een schrijver als je ook kunt schrijven met een stompje potlood op een afgescheurd stuk krant aan een smerig tafeltje in een zuur ruikende kroeg terwijl een dikke, rood aangelopen pooier over je schouder in je oor brult dat hij geld wil zien voor een hoer die je nooit bezocht hebt.’

Dit schreef ik ongeveer een jaar of twee geleden. Alles wat je doet komt op een gegeven moment als een boemerang terug: terwijl ik dit schrijf staat op ongeveer een meter afstand van mijn bureau een gespierde 50-plusser met geweld een reuzenformaat pijpenrager door een smalle afvoerbuis te raggen.
‘Het zit hélemaal vol,’ sprak hij ongeveer een uur geleden somber, en ik moest aan een heleboel dingen tegelijk denken: aan Patty Brard, aan alle maaltijdresten die door die buizen afgevoerd zijn (maar niet afdoende, zo blijkt nu), aan dat alles dat je doet op een gegeven moment weer bij je terugkomt.
Ik heb vreselijk veel werk te doen, dit moet af en dat moet af, minstens drie deadlines, en naast mijn bureau krijgt het huis een klisma.
Vandaag zullen we zien of je zoiets als het bovenstaande ongestraft kunt schrijven

jaeggi om 23 november 2004 09:36